a a a

Held Ctrl-tasten nede (Cmd-tasten på Mac). Trykk samstundes på + for å forstørre eller - for å forminske.

instagram twitter facebook
 

Oppdrag Mottro


Ei personleg jakt i ei felles fortid

Av og med Linda Eide

 

 

 

Flotte kritikkar i pressen etter urpremieren 10. november!


Bergensavisen: «I en drøy time får vi oppleve en fin kombinasjon av sakte-TV, underfundig humor og kjappe konklusjoner i kjent Eide stil» …..  «Dette er ikke bare en hyllest til Eides mor. Dette er en hyllest til alles mor.»


Bergens Tidende:  «I en mesterlig monolog gjør Linda Eide sin familiehistorie allmenngyldig og viktig. Det en er et stykke norgeshistorie, en morsom forestilling og en rørende seanse.»
…..»Det rolige tempoet og den tilbakelente stilen kler Eide. De små musikksnuttene pakker inn forestillingen aldeles nydelig og fortellingen er i det hele tatt tett og effektiv. Og til sist: for en scenepersonlighet Linda Eide er. Skulle tro hun aldri hadde drevet med noe annet enn scenekunst»

 

OMTALE :

I mange år har Linda Eide ringt mor si. Aldri for å spørja korleis det står til. Alltid for å grava fram noko gammalt som er nytt. For det mora fortel frå Linda sin barndom liknar ikkje på den barndommen Linda sjølv hugsar. Og når mora fortel frå si tid, også kalla gamle dagar, er det frå eit liv Linda aldri var ein del av. Byrja ikkje Mottro sitt liv med at Linda blei fødd?

Du kan gle deg til ei vittig og tankevekkande utforsking av korleis gamle dagar lever vidare i notida. Linda lengtar tilbake til ei tid som aldri kjem att. Mora står trygt planta i notid og ser seg ikkje tilbake. LINDA: Fekk du ikkje leva ut personlegdomen din, er det det du seier? MOTTRO: Men herlegheit, det fanst jo ikkje personlegdom før, og om han fanst så hadde ein jo ikkje råd til å bry seg om han, og i alle fall ikkje leva han ut.

Endeleg kan publikum få gleda av å oppleva Linda Eide i ei varm soloframsyning der ho forsøker å få has på desse mystiske gamle dagane. Ho som spør og grev , trur det let seg gjera. Ho som svarar kunne ikkje brydd seg mindre.

Foto: Ane Bysheim